صبح قیامت دمید پرده امکان درید

آبله پای شمع در خور ناز عصاست

گر نه ای از اهل صدق دامن پاکان مگیر

آینه و روی زشت ، کافر و روز جزاست

آینه ما هنوز شبنم باغ حیاست

در پی حرص و هوس سوخت جهانی نفس

لیک نپرسید کس خانه عبرت کجاست