بی ادب نتوان به روی نازنینان تاختن

گردش چشم تحیر هم ادای مدعاست

وصل می خواهی وداع شوخی نظاره کن

جلوه اینجا محو آغوش نگاه نارساست

پای خط عنبرینش سر به دامن حیاست

اعتبار ما، ز رنگ چهره ی ما روشن است

سرخرو بودن به بزم گلرخان کار حناست