محو جمال ، ننگ فضولی نمی کشد

زین بحر تا کنار همین یک بغل .شناست

چینی شود خموش بهک مو ی سرمه رنگ

با صدهزار موی خروش سرت چراست

نظاره در قلمرو آیینه نارساست

ما دردسر، ز افسر دولت نمی کشیم

بخت سیاه ما چه کم از سایه هماست