قید اسباب به وارستگی ما چه کند

ناله های جرس ما ز جرس آبله پاست

عجزسازی ست که دریاس گم است آهنگش

اشک اگر شیشه به کهسار زند ناله کجاست

بوی گل در جگر رنگ هم از رنگ جداست

یاد اوکردی و از خوبش نرفتی بیدل

گرعرق رخت به سیلت ندهد جای حیاست