نیست مانند سحر گرد من اسباب زمین

کور را تار نظر صرف سرانگشت عصاست

کثرت آباد جهان جوش گل یکرنگی است

پرده چشم غلط بین تو محجوب خطاست

یک قلم بال پریشان نفس جزو هواست

زندگی رنج جفاهای تمنا بوده ست

عرض سنگینی این بار هوس قد دوتاست