صبح را در موج شبنم خنده دندان نماست

نشئه هستی به دور جام پیری نارساست

قامت خم گشته خط ساغر بزم فناست

اهل معنی در هجو م اشک ، عشرت چیده اند

عافیت خواهی ، وداع آرزوی جاه کن

شمع این بزم از کلاه خود به کام اژدهاست

گر ز اسرار آگهی کم نیست قصان ازکمال