چو جام طرح خموشی فکن که مینا را

که آب گشتن بحر اینقدر ز شرم سخاست

ز دام صحبت مردم رهایی امکان نیست

کسی که گوشه گرفت از جهانیان عنقاست

هجوم خنده صدای شکست رنگ حیاست

فراق آینه زنگ خورده هستیست

دمی که جلوه کند آفتاب سایه کجاست