تا تبسم با لب گلشن فریبت آشناست

نقش دیبای هنر فرش ره اهل صفاست

عافیت در خانه آیینه نقش بوریاست

از خجالت غنچه را پیراهن خوبی قباست

نی همین آشفته ای چون زلف داری روبه رو

همچو کاکل نیز یک جمع پریشان در قفاست