چه جلوه ها که نه در غفلت تو ناپیداست

چمن ز بندگی حسن اگر کند انکار

خط بنفشه گواه ، مهر داغ لاله بجاست

حجاب پرتو خورشید سایه می باشد

عنان لغزش ما بیخودان که می گیرد؟

چو اشک وحشت ما را هجوم آبله پاست

تو ساکنی و روان است اراده مطلق