یک نفس جانی که دارم چون حبابم برلب است

تا چکیدن اشک را باید به مژگان ساختن

چون روان شد درس طفل ما برون مکتب است

من کی ام تا در طلب چون موج بربندم کمر

رنج مهمیزی نمی خواهد سبک جولانی ام

همچو بوی گل همان تحریک آهم مرکب است

امتحان کردیم در وضع غرور آرام نیست