در بزم خموشان نفس سوخته باب است

در محفل قانون نواسنجی عشاق

گوشی که ادا فهم نشدگوش رباب است

تا سرمه نگشتیم به چشمش نرسیدیم

دل چیست که با خاک برابر نتوان کرد

بی روی تو تا خانه آیینه خراب است

دانش همه غفلت شود از عجز رسایی