می روم من هم ببینم ناکجا زنجیر پاست

بر بساط پایه وهم آنقدر تمکین مچین

سلطنت را سایه بال هما زنجیر پاست

عالمی در جستجوی راحت از خود رفته است

بیخودان اول قدم زین عرصه بیرون تاختند

ای جنون رحمی که ما را هوش ما زنجیرپاست

بیدل از توصیف زلف وکاکل این گلرخان