که این تحیر گل کرده نیست یا هست است

زخلق شغل علایق حضورمردن برد

جدا افتاد سر از تن به فکر پابست است

جهان چو معنی عنقا به فهم کس نرسید

کمان همت وارسته ناوکی داری

ز هرچه درگذری حکم صافی شست است

به زیرچرخ مشو غاقل ازخم تسلیم