ننگ خشکی خندد ازکشت امیدکس چرا

باد عفوم این قدر تفسیر عار رحمت است

دربساط آفرینش جزهجوم فضل نیست

چشم نابینا سپید از انتظار رحمت است

شرم آن روی عرقناک آبیاررحمت است

قدردان غفلت خودگر نباشی جرم کیست

آنچه عصیان خوانده ای آیینه دار رحمت است