شعله تا ننشست داغ از هیچ جایی برنخاست

ساز ما عاجزنوایان دست برهم سوده بود

عمر در شغل تاسف رفت و وایی برنخاست

خاک شد امید پیش از نقش بستنهای ما

جلوه درکار است اما جرات نظاره کو

از بساط عجز ما مژگان عصایی برنخاست

در زمین آرزو بیدل املها کاشتیم