صدف گوهر ما سینه صد چاک خود است

گر دل از شرم کرم آب شود ایثار است

ور نه گوهر همه جا عقده امساک خود است

نیست دل را چو شکست انجمن عافیتی

گردباد از نفس سوخته دامی دارد

صید این بادیه در حلقه فتراک خود است

ضرر و نفع جهان است به نسبت ورنه