صبحی به سیاهی نزد از دامن این دشت

ای بیخردان جامه احرام سفید است

پوچ است تعلق چو ز مو رفت سیاهی

در پینه کنون رشته این دام سفید است

چندان که نظر کار کند شام سفید است

از چرخ کهن درگذر و کاهکشانش

فرسودگیی از خط این جام سفید است