روی که دارد عرق ، دیده سرشک آشناست

زانکه حدیث درشت درخورگوش کر است

دام تپشهای دل حسرت سیر فناست

شعله بیتاب ما بسمل خاکستر است

زلف که در تاب رفت نسخه دل ابتر است

چاک گریبان ما سینه به صحراگشود

تنگی خلق جنون این همه وسعتگراست