دیده ی بینا طلب جلوه نگه پرور است

اهل دل آتش دم اند، بین که به روی محیط

آبله های حباب از نفس گوهر است

یار در آغوش تست هرزه به هرسو متاز

نیست بساط جهان ، قابل دلبستگی

ریشه ما چون نفس در چمن دیگر است

شیوه تغافل خوش است ورنه به این برق حسز