نیست بساط جهان ، قابل دلبستگی

آبله های حباب از نفس گوهر است

یار در آغوش تست هرزه به هرسو متاز

دیده ی بینا طلب جلوه نگه پرور است

ریشه ما چون نفس در چمن دیگر است

شیوه تغافل خوش است ورنه به این برق حسز

تا تو نظرکرده ای آینه خاکستر است