تا تو نظرکرده ای آینه خاکستر است

نیست بساط جهان ، قابل دلبستگی

ریشه ما چون نفس در چمن دیگر است

شیوه تغافل خوش است ورنه به این برق حسز

غیرفنا نگسلد بند غرور نفس

رشته این شمع را عقده کشا صرصر است

بیدل از آشوب دهر سرن کشیدی به جیب