غیرفنا نگسلد بند غرور نفس

ریشه ما چون نفس در چمن دیگر است

شیوه تغافل خوش است ورنه به این برق حسز

تا تو نظرکرده ای آینه خاکستر است

رشته این شمع را عقده کشا صرصر است

بیدل از آشوب دهر سرن کشیدی به جیب

زورق توفانی ات بیخبر از لنگر است