نگاه اگر به خیال توگردن افرازد

نه هرکه آینه پرداخت باب دیدار است

به وادیی که مرا داغ انتظار تو سوخت

به چشم نقش قدم خاک نیز بیدار است

مژه بلندی انگشتهای زنهار است

وفا ستمکش ناموس ناتوانایی ست

به پای هرکه خورد سنگ بر سرم باراست