واداشته افسانه ات از فهم حقیقت

اینش مکن اندیشه که او از همه دور است

آیینه تنزیه وکدورت چه خیال است

جایی که بطون منفعل افتاد ظهور است

این پنبه گوشت اثر آتش طور است

یاران به تلاش من مجهول بخندید

او در بر و من دربه در، آخر چه شعور است