بهوش باش که تیغ گذشتگی تیز است

هزار سنگ شرر گشت و بال ناز افشاند

هنوز سعی گداز من آبروریز است

سر هوای اقامت درین چمن مفراز

به طبع سنگ فسردن شرار می بندد

هوای عالم آسودگی جنون خیز است

شکست ظرف حباب از محیط خالی نیست