دمیده ایم چو صبح از دم گرفتاری

هوای عالم آسودگی جنون خیز است

شکست ظرف حباب از محیط خالی نیست

ز خود تهی شده از هر چه هست لبریز است

غبار عالم پرواز ما قفس بیز است

کباب عافیتی ، بگذر از هوس بیدل

دبیل صحت بیمار حسن پرهیز است