طبعت آن نیست کز افلاس شکایت نکند

عشق هم درتپش آباد دو روزت هوس است

خلق عاجز چقدر نازکند بر اقبال

مور بیچاره اگرپر به درآرد مگس است

ساغر باده زمانی که تهی شد جرس است

کوتهی کرد ز بس جامه ام از عریانی

آستین هم به کفم دامن بی دسترس است