از عدم دوری ، جهانی را به داغ وهم سوخت

آنچه در بال طلب رقص است ، در دل آتش است

همچو شمع اینجا زسرتا پای بسمل آتش است

محو دریا باش ، ای گوهر! که ساحل آتش است

یک قلم چون تخم اشک شمع آفت مایه ایم

کشت ما چندانکه سیراب است حاصل آتش است