کاروانها خار و خس دربار و منزل آتش است

در شکنج زندگی می سوزدم یاد فنا

نیم بسمل را تغافلهای قاتل آتش است

می رویم آنجاکه جز معدوم گشتن چاره نیست

می گدازد جوهر شرم از هجوم احتیاج

ای کرم معذور در بنیاد سال آتش است

از تپش های پر پروانه می آید به گوش