خاری که به پایی نخلد مرهم ریش است

سرمایه عذر طلبم از همه بیش است

در قافله اشک همین آبله پیش است

جهدی که ز فکر حسد خلق برآیی

تا مرگ فسردن نکشد طینت مردان

آتش همه دم سوخته غیرت خویش است

جایی که ز خط تو نمو سبز نگردد