از برگ طراوت نگهی آب ندادیم

آتش همه دم سوخته غیرت خویش است

جایی که ز خط تو نمو سبز نگردد

فردوس اگر تل شود انبار حشیش است

سرسبزی این باغ به شاخ بز و میش است

از سنگ شرر گم نشد از خاک غبارش

ازیاس بپرسیدکه راحت به چه کیش است