زین ندامت که به وصلی نرسیدم بیدل

شمع ما را ز سر خو د نگذشتن تیغ است

سطر خونی ز پر افشانی بسمل خواندبم

که گر از خویش روی جاده روشن تیغ است

هر نفس در جگرم تا دم مردن تیغ است