دگرمپرس ز سامان بزم ما بیدل

نگاه تا مژه برداشته ست بر فلک است

اگر ز سوختگانی ، سواد فقرگزین

که شام چهره زرین شمع را محک است

ز شور اشک خود اینجاکباب را نمک است