چگونه کم شود از ما ملامت زاهد

غبار ما ونفس ، حکم صید وفتراک است

ز بس زمانه هجوم کساد بازاریست

چو اشک گوهر ما وقف دامن خاک است

که صد زبان درازش به چوب مسواک است

ازین محیط که در بی نمی ست توفانش

کسی که آب رخی بردگوهرش پاک است