چه وانمایمت از چشمبند عالم وهم

دلیل قافله صبح سینه چاک است

نیامده ست شرابی به عرض شوخی رنگ

جهان هنوز سیه مست سایه تاک است

که خودنمایی آیینه در دل خاک است

زمانه کج منشان را به برکشد بیدل

کسی که راست بود خارچشم افلاک است