خمیر قالب من بود لای خم کامروز

میی که شوخی رنگش جنون افلاک است

به خاتم قدح ما نگین ادراک است

کسی که ریشه دوانید در دلم تاک است

مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور

که سیم و زر ز فزونی ودیعت خاک است