فروغ جوهر هرکس به قدر همت اوست

کسی که ریشه دوانید در دلم تاک است

مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور

که سیم و زر ز فزونی ودیعت خاک است

به چشم آتش اگر سرمه ای است خاشاک است

ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس

که هرکجا دلی آویخته ا ست فتراک است