چراغ آینه از دودمان امساک است

ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس

که هرکجا دلی آویخته ا ست فتراک است

نگه ز دیده ی ما پرتوی نداد برون

دلم به الفت ناز و نیاز می لرزد

که رنگ جلوه حریرست ودیده نمناک است

جهان ز بسکه نجوم غبار دل دارد