ز امید کرم قطع نظر کن

همان بر ساحت پشت پلنگ است

به یکتایی طرف گردیدنت چند

خیال اندیشی آیینه زنگ است

زمین تا آسمان یک چشم تنگ است

مکش رنج نگین داری که آنجا

سر وامانده ی نامت به سنگ است