چو گل این قطره خون مینای رنگ است

بپرهیز از بلا ی خودنمایی

مسلمانی تو و عالم فرنگ است

صدایی از شکست دل نبالید

به گفتن گر رسانی فرصت کار

شتابت آشیان ساز درنگ است

عدم هستی شد از وهم تو من