وحشت بحر از شکست موج ظاهر می شود

هرچه می روید ازین صحرا زبان سایل است

اعتبارات غنا و فقر ما پیداست چیست

خاک از آشفتن غبارست و به جمعیت گل است

رنگ روی عشقبازان گرد پرواز دل است

بی گداز خویش باید دست شست از اعتبار

هرکه درخود می زند آتش چراغ محفل است