بس که گوی شوخی از هم برده است اجزای حسن

تا شکستن شیشه ما آشیان قلقل است

پیر گشتی با هجوم گریه باید ساختن

سیل این صحرا همه در حلقه چشم پل است

ابرو از دنباله داری پیش پیش کاکل است

فیض این گلشن چه امکان است بیدل کم شود

سایه گل چون پریشان شد بهار سنبل است