در مکتب ما صاحب یک مصرع خام است

از چاک دل و داغ جگر چاره ندارد

آن کس که به عالم چو نگین طالب نام است

هرچند همه شعله تراود زلب شمع

بیتاب فنا آن همه کوشش نپسندد

آسودگی از جاده بسمل دو سه گام است

گردون نه همین سنگ به مینای دل انداخت