محو خودی ای بیخبر افسانه کدام است

گویند بهشت است همان راحت جاوید

جایی که به داغی نتپد دل چه مقام است

چشم تو نبسته است مگرگفت و شنودت

بیدل به گمان محو یقینم چه توان کرد

کم فرصتی از وصل پرستان چه پیام است