ز حرص ذلت حاجت به هیچ در مبرید

طرف به این همه زشت و نکو شدن ستم است

فنا نگشته ز تنزیه شرم باید داشت

به رنگ بال نیفشانده بو شدن ستم است

به شرم تشنه لب آبرو شدن ستم است

ز بس گداخته ام از نظر نهان شده ام

هنوزپیش میان تو مو شدن ستم است