تهمت مبند بیهده بر دوش وهم غیر

ناقوس از ستم زده های کنشت ماست

سودای طره ات ز سر ما نمی رود

چون شعله دوددل رقم سرنوشت ماست

خار وگل بساط جهان خوب و زشت ماست

اشکی ز الفت مژه دل برگرفته ایم

هر دانه ای که ریشه ندارد زکشت ماست