دام هستی نیست زنجیری که نتوان پاره کرد

خاک بر سریختن ، صبح دل شبگرد ماست

مشت خاشاکی ز دشت ناکسی گل کرده ایم

حسرت برق ، آبیار طبع غم پرورد ماست

اینقدر افسردگی از همت نامرد ماست

سایه مژگان همان بر دیده ها پبنده است

آنچه نتوان ریختن جز بر سر ما گرد ماست