این خاک سخت تشنه آب بقای ماست

درآتش افکنند و ننالیم چون سپند

خودداری که عقده بال صدای ماست

در قید جسم ، ساز سلامت چه ممکن است

از فقر سر متاب کز اسباب اعتبار

کس آنچه در خیال ندارد برای ماست

پیشانیی که جز به در دل نسوده ایم