ما ضعیفان را اسیر ساز پروا زست و بس

می روم از خو یش و حسرت گر م اشک افشاندن است

در رهت ما را چو مژگان گریه گرد دامن است

رشته پای ط لب بال امید سوزن است

با زمین چون سایه همواریم و از خود می رویم

حیرت آیینه ما هم تسلی دشمن است