جاده را طومار نقش پا به منزل بردن است

کینه را در دامن دلهای سنگین مسکن است

هر کجا تخم شرردیدیم سنگش خرمن است

خاکساران ، قاصد افتادگیهای همند

با دل جمع از خراش سینه غافل نیستیم

غنچه سان در هر سرانگشتم نهان صدناخن است

بگذر از اسباب اگر آگاهی از ذوق فنا